*********

حمل صخره های سترگ از قله یکوه های رفیع

از بار منت ادمیان برایم دوست داشتنی تر است.

اما ننگ و عار در ذلت و خواری در در خواست از دیگرن است .

طمعت را از مال بنی ادم به کلی قطع کن

نگو ان کار مرا کوچک و پست می کند .

بلکه گدایی و در خواست از مردم ذلت اور است .

انگاه که از مردم بی نیازی

هر کاری که خواهی داشته باش

چه در این صورت از همه مردم بلند قدر تر و ارجمندی.

( لنقل الصخر فی قلل الجبال احب الی من سنن الرجال

یقول الناس لی فی الکسب عار فان العار فی ذل السوال )

است که وقتی دست پینه بسته ی کارگری را دید بر ان بوسه زد و فرمود :