خدای نازنیم سلام

این را که برایت می نویسم شاید خیلی کمتر از انچه فکر

 می کردم  به تو نزدیک شده ام.شاید خیلی مسخره باشد.

اینکه بنشینم برای کسی نامه بنویسم که هنوز من قلم نجنبانده

 نانوشته هایم را می خواند اما نمی دانم چرا انقدر محتاجم به

نوشتن برای تو...می شود برای چند لحظه ای

رویت را بر گردانی تا من اسوده بنویسم.؟

می شود برای یک نیم ساعت ناقابل بنویسم که چقدر این

همه دور بودن از تو بیچاره ام کرده.؟

و تو با ان چشمها بر اندازم نکنی که یعنی مطمئنی؟ و من

پشتم بلرزد و یک دفعه یادم بیاید که تو خدایی و من ...منم!

خوب است! همیشه فکر می کردم خدایی مثل تو داشتن ...

خدایی تا بدین پایه مهربان و زود خشم جسارتی در ادمی به

وجود می اوردجسارتی که گستاخانه در برابرش ایستادن تنها

گوشه ای باشد از سر انجامش...

و سرانجام من شد این دخترکی که نشسته است تا بنویسد که

 خوب امتحانی از من نگرفتی این رسمش نبود به ازمونی

 بکشی ام که یقین می دانستی مردود خواهم شد.

یادت هست که چقدر نزدیک بودی به من؟ و ان همه

سیب توی دامنم...ان طور دلتنگ نمی شدم برای هیچ کس جز

 تو و شب هایی که ماه کامل می شد حیاط خانه مان بوی تو را

 می گرفت و من می نشستم روی زانوانت تا سرخی سیبی را

میان سرخی دهانم قورت بدهم؟

حالا چند ماه است که سرد شده است و تو نیامده ای و من همچنان

منتظر مانده ام ؟و چند وقت شده است که سیب نخورده ام ؟!

حسابش از دستم رفته است ...خیلی وقت است...خیلی دور...

اب اب ...تن الوده ام را به اب شسته ام ...و کجاست اتشی که

تابم بیاورد؟...این طور که وانمود می کنم تو نزدیکی به من  با ان

صورت بر افروخته ...

به خدا خواهم گفت گوشه گوشه دردم را ...

خوشه خوشه صبرم را ...

بگذار بسوزدم ...

بگذار تا زمین بلرزد از من و از تن من...

این الوده تنم...

به خدا خواهم گفت ...

دلم اشک می خواهد اشک...