خوراک ما شده بود اشک و ناله...هر کسی برای دایی گریه می کرد ولی دایی محمد جون اومد

 وبه همه با حالت گریه گفت :شما برای یه احمد گریه می کنین شما فقط یه  احمد رومی شنا سین

من که چند تا احمد می شناسم باید چی کار کنم...من که هر روز می رفتم سر کار همه احمدها رو می دیدم چی ...

هر کدوم از اشکایی که می دیدم یه سنگ بود که تو سرم می خورد..بغض خفه شده

 در گلو ی بابا علی  وگریه های بی صدای نه نه جون...و ناله ی اشک دایی هاو خاله ها و مامان...و

 گریه زاری همه اشنا ها...

وقتی در ارتفاعات کوه سیر چ دنبال تکه تکه های بدن شهدا می گشتند از دایی که بعضی ها گفتند

 که دومین جسدی بود ه که پیدا شده, فقط قسمتی ار سینه اش رو پیدا کردند که کارت

شناساییش توی جیبش بوده... پس چی شد اون قدو بالای قشنگ و دلربا فقط یه تکه کوچک..

.چی شد اون دستای خوشگل و نازچی شد اون چشمای قشنگ پشت شیشه های عینک..

.چی شد اون صورت ناز و نورانی ...چی شد اون دایی ناز و مهربون و با صفا که همیشه می گفت

 اگه من مردم حواستون باشه کسی به بدنم نگاه نکنه...اگه کسی بمیره همه بدنش رو نگاه می کنن ..

.ولی من دوست ندارم کسی بدنم رو ببینه...معلوم نیست درست ادم ر و غسل و کفن کنن یا نه..

.دو ست دارم طوری بمیرم که همه بگن احمد ناپدید شده...هیچکس نتونه منو غسلم بده..

.دایی تا این حد خوب بودی که خدا تک تک خواسته هات رو برآورده کرده..

.قبل از اینک به شهادت برسه می گفت که منو روستای ختم تو روستای خودمون کنار پسر خاله ها

م که شهید شدند خاک کنین که تنها نباشم...

شعرایی که از دایی برامون به یادگار مونده همشون گواه بر اینن ک

ه دایی چه روز ایی رو ارز وی شهادت از خدای خودش می کرده

نیست این خاک سیه ماوای من

                             باشد اکنون آسمانها جای من  

                                  چون شهادت را ز جان می خواستم

                                                   زین جهت خود ار بدان آراستم

                                                                    *******************

از من و بگو به رهبر من

                    شد چون گل لاله پیکر من

            در هر شب جمعه کربلایم

                        مهمان حین سر جدایم