پاییز ان سال که اسمانی شدی فقط خدا می داند که غصه های من چقدر بیشتر شد . نیستی که ببینی با رفتنت

بهار فصل دوست داشتنی ام را خزان کردی .باورم نمی شود تو مهیشه دوستدار دوست داشتنی هایم بودی

این بار چه شد که خواستی چشمانم بارانی شود؟! نکند دوری ما به فکرت انداخت که دوستت نداریم!

بار سفر بستی و بی خبر رفتی حتی دستهای سرد شده مهربانت را هم نتوانستم لمس کنم.

(وقتی به دیدنت امدم زیر خروارهای خاک پنهان شده بودی).اشکهایم را با دستهای پر محبتت پاک نکردی

خواستی تمامش را خاک تشنه بیابان بنوشد! نمی دانی چقدر دلم هوای نگاه مهربانت را کرده است. نمی دانی

چقدر دلتنگ لبخندهای دل نشینت هستم .عیدکه به دیدنت بیایم نیستی تا غرق در بوسه ات کنم... نیستی تا

دستهای مهربانت را بفشارم و تمام محبت درونی ام را با حلقه کردن دستهایم به دور گردنت نثارت کنم.همیشه

پاک و سبز و مهربان ودی لبخندهای قشنگ و دلربا داشتی... در تمام طول زندگیت سختی ها چشیدی و غم اما

و رفتی به دیدنت که می امدیم با طراوت ترین غنچه های لبخند روی لبهایت می شکفت . مدام می خندیدی اما

لحظه خداحافظی که می رسید غم عالم را در نگاهت می دیدم. دوستدار گلها و عطرشان بودی از خدا می خواهم

باغهای پر گل بهشتی اش رانثارت کند.الهی کنار چشمه های بهشتی خوش و خرم باشی الهی برای راز و نیازهای

بی ادعا و خالصانه ات به درگاه خداوند ارامشی ابدی هدیه بگیری...